نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes | دیابلوبورن؟

بازی Morbid: The Seven Acolytes در دسترس قرار گرفت و حال قصد داریم تا با هم به نقد و بررسی این اثر بپردازیم. پس با نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes با وب‌سایت بازی‌رایانه همراه باشید.

زمانی که برای اولین‌بار تریلر گیم‌پلی Morbid: The Seven Acolytes را دیدم، اولین کلمه‌ای که به ذهنم آمد، دیابلوبورن بود. به عنوان کسی که تمام نسخه‌های سری Souls را تجربه کرده، خون‌بارترین نسخه، بازی Bloodborne بود و در این مورد نیز به گمان میکنم که نظرتان با من یکی است. حال فرض کنید که اینچنین بازی خون‌باری با گیم‌پلی و سبک مبارزات ایزومتریک ترکیب شود؛ نتیجه می‌شود یک دیابلو با نبردهای بسیار سخت و غیرقابل پیش‌بینی.

Morbid: The Seven Acolytes در بخش گرافیک، دنباله‌روی سبک باشکوه پیکسل‌آرت هست که در واقع پایه‌ی گرافیکی اولیه‌ی صنعت گیم بوده و همچنان بعد از گذشت بیش از نیم‌قرن، در آثار امروزی هم یافت می‌شود هر ساله حداقل یک اثر با سبک گرافیکی پیکس‌آرت به عنوان نامزد بهترین بازی سال در Game Awards انتخاب می‌گردد. در بخشی طراحی محیط نیز بازی از مجموعه‌ی Diablo الهام گرفته است و البته این طراحی با استایل پیکسلی بازی، محیط‌های بسیار عالیی را با یک اتمسفر ترسناک به سبک بازی Bloodborne خلق کرده‌ است.

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

بعد از ستایش سبک گرافیکی و طراحی محیطی بازی، حال میرسیم به یکی از مهم‌ترین رکن‌های یک بازی کامپیوتری، یعنی داستان. داستان بازی بسیار ساده است، شما کنترل یک بازمانده از گروهی به نام Strivers of Dibrom را به دست می‌گیرید که چندین سال تمرین کرده‌ است تا هفت کشیش یا اصطلاحا هفت Acolyte را که توسط شخصیتی به نام Gahar کنترل می‌شوند را شکست دهد تا در نهایت پادشاهی را از ترس و ظلم بر آن حاکم است، نجات دهید. بخش زیادی از داستان بازی مبهم هست و در واقع برای اینکه بتوانید داستان آن را درک کنید، باید به سراغ نامه‌هایی که در محیط بازی پخش شده‌اند بروید که البته آن‌ها نیز دارای متون مسخره‌ای هستند و شاید با خواندن آن‌ها، تقریبا وقت خود را تلف کنید. شخصیت‌هایی هم که در طول روند بازی ملاقات می‌کنید، عملا مبهم‌تر از خود داستان و مسخره‌تر از متون نامه‌های درون محیط هستند؛ یک یا دو دیالوگ نسبتا بی‌معنی به شما می‌گویند و تمام. با این حال Morbid: The Seven Acolytes اثری نیست که آن را برای داستانش تجربه کنید. خوشبختانه عملکرد جنبه‎‌های دیگر بازی مانند گرافیک و گیم‌پلی، بسیار درخشان هستند.

Morbid: The Seven Acolytes در بخش گیم‌پلی و مبارزات بسیار فوق‌العاده عمل می‌کند. چه چیزی لذت‌بخش‌تر از این که با یک ضربه‌ی شمشیر خود، چهارنفر از نیروهای دشمن را پودر کنید. دشمنان بازی و خصوصا باس‌هایی که با آن‌ها مواجه می‌شوید، دارای عملکرد غیرقابل پیش‌بینی مانند سری Souls هستند و  همچنین سبک مبارزات ایزومتریک بازی هم باعث گشته تا نبردها در عین سخت بودن، جذاب و سرعتی باشند. بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت بازی، طراحی باس‌های آن هستند. اندازه‌ی عظیم آن‌ها به خوبی با توانایی‌هایشان هماهنگ شده است که تا کمی آن‌ها را دست کم بگیرید، آن وقت خواهید دید که با یک ضربه شما را از پای در خواهند آورد. سیستم مبارزه‌ی این باس‌ها هم همانطور که گفتم، غیرقابل پیش‌بینی است هرگز نمی‌توانید در یک نبرد، تنها به یک نوع استراتژی حمله و دفاع اتکا کنید و باید انتظار حملات و سبک نبردی جدیدی از باس را داشته باشید. در واقع شما هرچه در بیشتر در امپراطوری Mornia پیشروی می‌کنید، با دشمنان سرسخت‌تری نیز رو به رو می‌شوید.

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

سیستم مبارزات Morbid: The Seven Acolytes بیشتر بر پایه‌ی جاخالی دادن و فرار کردن هست. البته سیستم بلاک کردن ضربات دشمن نیز در بازی وجود دارد اما زمانی‌بندی آن کار بسیار دشواری است و در صورتی که زمان‌بندی مناسبی نداشته باشید، باید با جان شخصیت خود خداحافظی کنید و دوباره در نزدیک‌ترین Shrine ریسپاون شوید. خوشبختانه اکثر حملات قابل جاخالی دادن هستند و اکثرا نیازی نمی‌بینید تا ضربات دشمنان را بلاک کنید. به مانند مجموعه‌ی Souls، شما با اعمال ضربات سنگین و یا جاخالی دادن، از توان استقامتی خود یا همان Stamina استفاده می‌کنید، پس باید حواستان به نحوه‌ای که بازی می‌کنید، باشد تا ناگهان تمام انرژیتان را بیهوده هدر ندهید. کلید اصلی شما برای موفقیت در نبردها، صبر است. همچنین بهتر است که در ابتدا ضربات دشمنانتان را دفع کنید تا اینکه اول حمله کنید؛ بی‌پروایی و بی‌ملاحظگی در Morbid: The Seven Acolytes جایی ندارند.

Morbid: The Seven Acolytes در بخش طراحی مراحل، عملکرد فوق‌العاده‌ای را ارائه نمی‌دهد. این مورد را با طراحی بصری اشتباه نگیرید. بازی در بخش طراحی مراحل و مکان‌ها، به شکل بسیار چشمگیری از مجموعه‌ی Souls الهام گرفته است. مناطق زیادی برای گشت و گذار در بازی وجود دارند که اکثر مواقع برای دسترسی به آن‌ها، به در بسته برخورد می‌کنید و باید یک مسیر طولانی را در پیش بگیرید و با دشمنان زیادی بجنگید تا مناطق مورد نظر رسیده و آن در بسته را باز کنید تا یک میانبر با منطقه‌ی قبلی باز شود. نقشه و مینی‌مپی نیز در بازی وجود ندارد و برای انجام سفرهای سریع یا Fast Travel، باید اسم مکانی را که قصد دارید به آن سفر کنید، حتما به خاطر داشته باشید؛ با این اوصاف قطعا در تلاش‌های اولیه برای انجام سفرهای سریع، به مکان‌های اشتباهی سفر خواهید کرد. در طول مسیر خود هم اگر یک Shrine جدید یافتید، متوجه می‌شوید که دارید مسیر را درست می‌روید؛ در واقع Shrineها همان حکم Bonefire از مجموعه‌ی Souls را در Morbid: The Seven Acolytes دارند و زمانی که در بازی جان خودتان را از دست می‌دهید، دوباره در نزدیک‌ترین Shrine ریسپاون می‌شوید. نکته‌ی جالب در رابطه با بازی این هست که بخش اعظمی از داستان بازی با دسترسی به این Shrineها برایتان تعریف می‌شود که چندان جذاب نیست؛ چرا یک اثر برای انتقال داستان خود به مخاطب، باید به چک‌پوینت‌هایش وابسته باشد؟

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

شما در طول بازی به سلاح‌های متعددی از جمله شمشیرها، تبرها، نیزه‌ها و… دسترسی پیدا می‌کنید که هر کدام دارای دو حالت ضربه‌ی سبک و سنگین‌ هستند اما در عین‌حال، استایل مبارزه‌ی مخصوص به خود را نیز دارند. هر سلاح بسته به نوع خود دارای سرعت ضربه‌ و رنج حمله‌ی متفاوتی است. سلاح‌هایی که اندازه‌ی متوسطی دارند، به نظرم شاید بهترین سلاح‌های بازی هستند؛ رنج مناسب حمله همراه با سرعت نسبتا خوب که کار شما را در نبردها راه می‌اندازند. همچنین این سلاح‌ها داری سوکت‌هایی هستند که می‌توانید با قرار دادن آیتم‌هایی منتسب به Ruin، سرعت یا میزان توانایی آسیب‌رسانی سلاحتان را افزایش دهید. این آیتم‌ها با لوت کردن اجساد دشمنان قابل دسترسی هستند. متاسفانه بازی در بخش طراحی منو، عملکرد خوبی را نشان نمی‌دهد و گاهی اوقات متوجه نمی‌شدم که تمام سوکت‌های یکی از سلاح‌هایم پر است و بی‌خود در حال تلاش بودم تا یک Ruin را برروی سلاحم قرار دهم. متاسفانه در طول تجربه‌ام، راهی پیدا نکردم تا بتوانم تنها یک Ruin را از سلاح‌هایم جدا کنم و با Ruin دیگری جا به جا کنم و در نهایت مجبور می‌شدم تا Ruinها را از سلاحم جدا کرده و دوباره برروی آن قرار بدهم. سیستم اینونتوری (Inventories) بازی با اینکه از مجموعه‌ی Diablo برداشت کرده است اما به هیچ‌وجه بهینه و متناسب با عملکرد کاربر نیست؛ در واقع این سیستم به عنوان یکی از مهم‌ترین رکن‌های یک بازی نقش‌آفرینی شناخته می‌شود و ضعف طراحی و عملکرد آن، می‌تواند آسیب بسیار بدی به تجربه‌ی بازی‌باز بزند. ظرفیت اینونتوری شما درون بازی بسیار کم است و به راحتی پر می‌شود و با توجه به این نکته که در بازی هیچ فروشنده‌ای حضور ندارد، تنها باید این آیتم‌ها را برای خالی کردن اینونتوری خود وسط راه رها کنید. این سیستم در کنار یک سلاح اصلی، یک سلاح ثانویه مانند کمان و یا شاتگان را نیز در اخیتارتان قرار می‌دهد که برای حملات از راه دور اما با میزان آسیب کمتر به کار می‌آیند.

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

یک مکانیک بسیار جالبی که بازی ارائه می‌دهد، سیستم Sanity است. دیدن این همه ترس لاوکرفتی (Lovecraft)، هر انسانی را به مرز جنون می‌کشد، حال چرا از اثرات چنین ترسی در خود بازی استفاده نشود؟ زمانی که شما بخش اعظمی از خون خود را درون بازی از دست می‌دهید، این سیستم هم نوارش کاهش پیدا می‌کند و در نتیجه زمانی که به صفر برسد، روح دشمنانی که شکست داده‌اید که جسدشان بیرون می‌آیند و تا زمانی که حسابشان را نرسید، دست از سرتان بر نمی‌دارند. البته نیاز نیست تا همیشه نگران صفر شدن این سیستم باشید. آیتم‌های متعددی درون محیط بازی وجود دارند که جلوی بروز چنین اتفاقی را می‌گیرند اما استفاده از آن‌ها به قیمت کاهش مقدار نوار سلامتی و یا اسقامتتان تمام می‌شود.

نقد و بررسی Morbid: The Seven Acolytes

سیستم لول‌آپ نیز در بازی به مانند بازی Sekiro عمل می‌کند و برای اینکه بتوانید از امتیازهای مهارتتان استفاده کنید، باید به یک Shrine سر بزنید و در آن‌جا نسبت به انتخاب قابلیت مورد نظرتان اقدام کنید. البته این قابلیت‌های که با ارتقاء امتیاز تجربتان باز می‌کنید، موقتی هستند و برای اینکه دوباره شارژ شوند، باید به نزدیک‌ترین Shrine مراجعه کنید.

Morbid: The Seven Acolytes در بخش موسیقی متن نیز کاملا از مجموعه Souls برداشت کرده و موسیقی متن بازی تماما حسی حماسی در کنار ترسی وصف ناشدنی را به مخاطب منتقل می‌کند که باعث می‌شود در هنگام نبردهای خونین بازی، ترشح آدرنالین در خونتان دوچندان شود. می‌توانم بگویم که بازی در این بخش، ترکیبی از موسیقی متن Bloodborne و Dark souls 3 را به کاربر ارائه می‌دهد و ارزش آن را دارند تا خارج از خود بازی نیز، به این موسیقی‌ها گوش دهید.

بازی Morbid: The Seven Acolytes در حال حاضر برروی کنسول‌های پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس وان و نینتندو سوییچ و همچنین پلتفرم رایانه‌ی شخصی در دسترس قرار دارد.

Morbid: The Seven Acolytes یک اثر بسیار عالی است که بزرگ‌ترین نقطه قوت آن را می‌توان سیستم نبردهای چالش برانگیزاش دانست. این نبردها در کنار یک گرافیک هنری عالی و موسیقی متن حماسی و استرس‌زا، ارزش تجربه‌ی آن را دوچندان کرده است. با این حال عدم وجود یک داستان جذاب در کنار سیستم اینونتوری افتضاح، به سبکی که بازی نام‌اش را به دوش می‌کشد، یعنی نقش-آفرینی، لطمه‌ی بسیار زیادی وارد کرده اما در هر صورت اگر جزء عاشقان مجموعه‌ی Souls هستید و دلتان یک چالش جدید در کنار نبردهای جذاب می‌خواهد، به هیچ وجه تجربه‌ی این اثر را از دست ندهید.
۷.۵

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شکلک‌ها

SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNoLOLSillyBeautyLashesCuteShyBlushKissedIn LoveDroolGiggleSnickerHeh!SmirkWiltWeepIDKStruggleSide FrownDazedHypnotizedSweatEek!Roll EyesSarcasmDisdainSmugMoney MouthFoot in MouthShut MouthQuietShameBeat UpMeanEvil GrinGrit TeethShoutPissed OffReally PissedMad RazzDrunken RazzSickYawnSleepyAlienAngelClownCowboyCyclopsDevilDoctorFemale FighterMale FighterMohawkMusicNerdPartyPirateSkywalkerSnowmanSoldierVampireZombie KillerGhostSkeleton